АЛТАН ТУУРАЙТ АЖНАЙ

Эхийнхээ саамаар амласан

Монгол унага аа

Эзнээ явгалж үзээгүй

ээлтэй хүлэг ээ

Эртний өвгөдийн

шаргал түүхээс

янцгааж сонсогдоно оо

Эзэн богдын уяан дээрээ

үүрсэн шилгээнэ ээ

БОТГОНЫ ДУУ

Зэрэглээнд өндөлзөх алсаасаа

Зэрвэсхэн торолзох нь

ээж минь үү дээ

Бүлээн сүүгээ ивлүүлсээр

Бөн бөн тэшүүлсээр ирэв үү дээ

СЭРГЭЛЭН ЖААХАН ДҮҮ МИНЬ

Дэндүү дэндүү тодхондоо

Дэврүүн балчир нас минь дээ

Дээл нь жаахан тоодгордоо

Дэггүй хөөрхөн дүү минь ээ

ТЭНҮҮН ШАРГАЛ ГОВЬ

Борлог борлог үүлс нь ээ

бороошиж хааяа мэлмэрнэ ээ

Бодолд дандаа хоргодох

борхон толгод нь зэрэглээтнэ ээ

Ингэн ингэн буйлаа

сэтгэлд үргэлж хоргодоод оо

Ижилгүй ганцхан нутгаадаа

ижийдээ юм шиг яарна аа

ОМОГШИЛ

Унасан нутаг минь

Угаасан ус минь

Уудам хөх Монгол

Овог нэр минь

Онгод хийморь минь

Орчлонд ганцхан Их Монгол оо

ӨӨШ МАНХАН

Мишээж мандах нарны

Мэндийн туяанд шижиртээд

Сайхан ээж минь сацал өргөх

Санааны торгон - гэгээн өлгий

ШАРГАЛ ТАЛЫН ДЭЭГҮҮР

Шаргал талын дээгүүр

ямархан аялгуу урсана вэ

Шаргын давхианд хархүү

ямархан дуугаа аялна вэ

Шанзны уяхан аалинаас

ямархан эгшиг тасарна вэ

Шанхаа илбээд бүсгүй

ямархан хайрыг дуулна вэ

ЦЭНХЭР БОРЖИГОН

Хуураа хөглөн татахаараа

ертөнцийн түүхийг хүүрнэдэг

Хуучны өвгөдөө дурсахаараа

Монгол цадигаа санагалздаг

Бодончир дээдсийн хүлгийн

туурайн мөрийг хадгалсан

Боржигон ихэс түмний минь

буурь нь шаргалтах нутаг аа

ГОВЬ ШАНХЫН НУТАГ

Унаган хүлэг нь

газраа үнэрлэн

гүйж л ирдэг

эх нутаг минь

Удамт хөвгүүд нь

нүдээ ч цавчилгүй манасан

хөх тэнгэр минь

Эцэг дээдсээс хүйн холбоотой

эрдэнийн өлгий минь

Энэ л насанд

ганцхан заяасан

төрсөн нутаг минь

ЗҮҮД ЭРГЭХ НУТАГ

Аянч үүлсийн нүүдэлдээ

эргэж хоргодон сэмэрдэг

Айраг дууны дугараатай

налгар шаргал намраараа

Айлын жаахан бүсгүй

хуримаа хийсэн уянгатай

Арван долооны өдрийг

мартаж яахан чадах вэ

           

АЯЛГУУТ НУТАГ

Усандаа цувсан

адууны мөрөөр

тоостой наран ургаж

Удган шуранхай гэгэлзэхүй

найраг шилгээн цацарсан

Тургилах хүлгүүд нь

тунгалаг цээл уртын дуутайгаа

Туурайн чийртэй талынхаа

тунамал өглөөг сэрээсэн

ЛУСЫН БУЛАГ

Бүжин хонгор салхин

            цэцгийн элгэнд зүүрмэглээд

Бүүвэй намуун ганхаанд нь

үнэгчилж амардаг замбуу

Лусын цэнхэр булгаас

амгалан гөрөөс ундлаад

Луу ичдэг усанд нь

мөнхийн хутаг оршино оо

ЭЭЖДЭЭ ЭРХЭЛЖ ЗҮҮДЭЛЛЭЭ

Өдлөөд ниссэн шувууд

өнийг зорьдог орчлондоо

Өглөг буурал ээжийнхээ өвөрт

эрхэлж өслөө дөө

Тэргэл мөнгөн шөнөөр

нойроо хугаслан хуурайлсан

Тэнгэр ачлалт ижийдээ

хэдий хэдийдээ золголоо доо

ИЖИЙ СУВАРГА

Наран мандах өглөөг

сэтгэлийн гэрлээр сүлээд

Навчис хагдрах бүрийд

гунигийг нь хөнгөлөхсөн ээжийнхээ

Үрээ гэсэн ээжийтэй хүн

буруудахын мөргүй орчлондоо

Үүлэн сүүдрээс ч төөрүүлэн

ачилж асрахсан ээжийгээ

ЭЭЖДЭЭ ОЧНО ДОО

Үүрээр ч сэрвэлзээд

Үргэлж харуулдаад

Дээжээ өргөөд /өө/

Дэлхийдээ даатгасан

ИЖИЙ ЭЭЛТЭЙ ОРЧЛОН

Мөнчиг их зовоосон доо ээжийгээ

Мөр бүтэн явж л нэг баярлуулахсан даа

Өөдөсхөн жаахан гэж бодох  юм даа ээжий минь

Өвлөөс урьтаж очоод  сэтгэлий нь  нэг амраахсан

Намрын сэрүүн өглөө үнээ  сааж

Намайг л гэсэн сэтгэлийг нь тэнийлгэхсэн дээ

ААВ МИНЬ НАМАЙГАА САНАА ДАА

Нуман шаргал өвс нь

хяруутаж үзэгдэнэ ээ

Нутгийн хонгор толгод

намаршиж байгаа даа

Цанатаж хоносон борлог

бөмбөж зүүдлэгдэнэ

Цанхтай хүлгээ агсрахаар

хүүгээ санаа даа аав минь ээ

ААВ Л НУТАГ ХОЁР МИНЬ

Боролжийн говьдоо аавтайгаа

Ховоо татаж зүүдэллээ

Бойтогт багын нутгаа би

Хоолой зангируулж саналаа даа

Зэмлэх ч биш дээ аав минь

Хүүгээ баахан санаад аа

Замын хүнээс сураглаад

Битүүхэн хүлээж суугаа даа

ААВДАА ОЧООРОЙ

Навчис шарлуулж аавыгаа

битгий хүлээлгээрэй

Насны шувуудын далиар

сүүдэр тусчих вий дээ

Алсхан холын чанадаас ч

амжуулж нэг л очоорой доо

Алагхан үрээ үнэрлээд

насаа нэмэх ч билүү дээ

ААВЫНХАА ТУХАЙ ЯРИХАД…

Аавынхаа тухай ярихад

бага нас минь дурсагдана аа

Адуу мал, найр наадмын үнэр

ханхийх шиг санагдана аа

Хараад л баймаар,

дагаад л явмаар,

яриаг нь сонсоод л баймаар

Хан буурал аавынхаа тухай

яриад л суумаар аа